06-11-08

Cola light?

In de herfstvakantie ben ik met mijn vriendin op vakantie gegaan.
Ik vernoem liever niet waar. :)
En we hadden daar een pass om te eten, we aten elke avond op restaurant
en ik nam steeds gezonde voeding die paste bij mijn diabetesdieet. Als
drank bestelde ik altijd een Cola Light.
Ik vind van dag 1 al dat deze Cola Light raar smaakte, maar ik was niet
zo bekend met de smaak van Cola Light noch de gewone Cola omdat ik Pepsi
Max drink als ik thuis ben.
Dag 1, 2, 3&4 had ik 's avonds pieken van maar liefst 300 tot 400mg/dl!!!
Ik was het zo beu dat ik een oplossing probeerde te zoeken achter dit
verschijnsel. En vrijdagavond in het restaurant liet ik mijn vriendin
proeven aan mij "Cola Light". Wat blijkt, het was gewone Cola!
 
Uiteindelijk blijkt dat ik elke dag wel Cola Light had besteld, en toch
de gewone gekregen had. Verklaarde veel...

09:26 Gepost door Babs flamand | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belevenissen en weetjes ivm diabetes |  Facebook |

03-11-08

Wat kan er nu nog misgaan?

De mooiste tijd van het jaar breekt aan. December. Dé feestmaand bij uitstek. Zes december brengt de sint ons een bezoekje en negentien dagen later doet de kerstman dat nog eens over. Als dit nog niet genoeg is, sluiten we het jaar ook nog eens af met een spetterend feest. Wat kan er nu nog misgaan?

Dit jaar begint december dan ook nog eens met een weekend. Super. Toch zal ik deze maand niet ervaren als een feestmaand. Het eerste weekend kan samengevat worden in twee woorden. Drinken en plassen. Niets bijzonders toch? Iedereen drinkt, iedereen plast. Alleen doe ik niets anders. Ik sta op, begin te drinken en stop pas als ik ga slapen. Dat ik veel plas, is dan een logisch gevolg. Maandag toch maar eens naar de dokter gaan. Maandag avond, want ik heb eerst nog een lange schooldag af te werken.

Ik kan me echt niet concentreren in de les. Verschrikkelijk. Was het al maar avond. Oef, speeltijd. Met de hele klas spelen we ‘Dikke Berta’. Ik geef me volledig. Ik loop zo hard ik kan, wring me door de kleinste gaatjes zodat ze me toch maar niet kunnen pakken. Na vijf minuten ben ik al doodop. Iets te enthousiast geweest denk ik. Duizelig. Misselijk. Ik probeer nog naar de leerkracht te wandelen, maar het lukt niet. Net voor ik er ben stuik ik in elkaar. Een doodgewone appelflauwte. Voor de zekerheid wordt de schooldokter erbij geroepen. Ze bevestigd het vermoeden. Waarschijnlijk lag het aan mijn bloeddruk. Ondertussen was mijn moeder aangekomen. Ze vertelde dat ik veel moest drinken en plassen. Omdat ze verpleegster is, had ze al een vermoeden dat ik misschien ‘suikerziekte’ zou hebben. Ze vroeg of de dokter dit wou controleren. Ze weigerde resoluut. Na lang aandringen gaf ze toch toe. Ze stak een naald in mijn vinger en nam een bloedstaal. 264. Wat 264? Ik heb te veel suiker in mijn bloed.

Zo snel mogelijk reed mijn moeder met me naar het ziekenhuis. Onmiddellijk naar de spoedafdeling een kamertje binnen. Diabetes. Hij heeft diabetes. Een katheder in mijn arm, bloed afnemen en een baxter eraan. Nog vlug wat vragen beantwoorden en ik kon opgenomen worden voor tien dagen. Tien lange dagen. Tien dagen waarin je beetje bij beetje leert wat diabetes is. Tien dagen waarin je leert spuiten, meten en een dieet volgen. Er zijn nog veel vragen. Vragen die nog een hele tijd door mijn hoofd blijven spoken. Later zal ik er een antwoord op vinden.

Na die tien dagen begint terug het gewone leven. Het leven gaat verder. Kerstmis en Nieuwjaar. Ik moet niets missen van de feesten. Nee, vooral niet. Ik heb een dieet. Lekkere ijstaart met kerstmis. Ik dacht het niet. Veel snoep met Nieuwjaar. Toch maar voorzichtig met zijn. Daar gaat mijn leven.

Gelukkig gaan we in januari met de school op sneeuwklassen. Eindelijk. Ik heb er al zes jaar naar uitgekeken. Toen was mijn broer geweest. Wat een verhalen. Eén groot avontuur. Zalig. De directeur vraagt of ik samen met mijn moeder naar zijn bureel wil komen. Ze nemen me niet mee op sneeuwklasse. Te gevaarlijk. Uiteindelijk gaat mijn moeder een paar dagen mee, maar ik zal wel het grootste deel moeten missen. Dag gewoon leventje.

We zijn een half jaar verder en alles verloopt al stukken beter. Mijn bloedsuiker staat goed geregeld, ik ben terug aan het sporten en mijn dieet is al iets gevarieerder. Taart. Als ik meer spuit kan het. Snoepen. Ja, maar met mate. Akkoord. Alles kan, alles mag.

Nog een paar weken en ik zit op ‘de grote school’. Het middelbaar onderwijs. Ja, ook ik word volwassen. Meer zelfstandigheid, meer verantwoordelijkheid. Hoe moet het nu weer verder met mijn diabetes?

00:46 Gepost door Babs flamand | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jongeren met diabetes |  Facebook |

De huisarts zei dat het griep was...

Het begon allemaal in het vierde leerjaar.... maar waarschijnlijk reeds veel vroeger.
Misschien begon het al op het einde van het tweede leerjaar, dus laat ik daar beginnen.
Ergens in de lente van het tweede leerjaar werd ik heel ziek, ik had 41.5°C maar voor de rest was met mij alles in orde. De huisarts zei dat het griep was (maar iedereen met griep had in dat jaar ook last van de maag, en ik niet).
Na een week verdween de koorts, en alles was weer goed.... dachten we.
Rond die periode begon ik weer in mijn bed te plassen, en zelfs overdag in mijn broek. Ik dronk heel veel, maar dat werd door mijn ouders niet opgemerkt, daar wij altijd water mochten drinken zonder het te vragen. Mijn ouders maakten zich zorgen over het plassen , maar de huisarts zei dat ze zich aanstelden en dat ik gewoon karaktertraining nodig had.
Ik spring een eindje verder in de tijd. De zomervakantie na het derde leerjaar. Ik ga een week op ponykamp met een vriendin. Als mijn ouders mij na het kamp komen ophalen schrikken ze zich rot: al die kinderen zien er gezond uit: blozende wangen. Maar niet bij mij: ik zie asgrauw, met grote wallen onder mijn ogen en..... graatmager.
Terug naar de huisarts. Deze keer zeggen mijn ouders dat ze een vermoeden van SZ hebben, maar de huisarts vindt dat ze zich aanstellen. Mijn ouders werken beiden op een PMS (nu CLB) en mijn moeder brengt van op haar werk teststrips mee voor de urine.
Het is ondertussen al oktober, op school zijn er veel klachten (plassen, moe, letters vliegen over mijn blad) en door die strips van mijn moeder komt da waarheid aan het licht.
Ik heb suikerziekte.We gaan naar een specialist die een heel mooie uitleg doet waar ik maar enkele stukjes van snap: geen frisdrank meer in huis, ook niet voor de broer (wat scheelt er met mijn broer, denk ik nog) en ook 14 dagen naar het ziekenhuis, waar geen kinderafdeling is, en waar ik niet zelf zou leren spuiten.

Toen zijn we naar een ander ziekenhuis gegaan: ik moest 3 voormiddagen naar het ziekenhuis, ik leerde in die dagen zelf spuiten en prikken. en ik leerde de belangrijkste zaken over het dieet: 2 sneetjes brood 's morgens, 3 sneetjes 's middags en 2 aardappelen 's avonds + 3 fruit tussendoortjes.

Ondertussen is er veel veranderd: ik ben geen jongere meer, er kwamen pennen en glucometers die je overal mee naartoe kan nemen. Ik doorspartelde mijn puberteit met het idee dat het mij nooit zou lukken een kind te MOGEN krijgen maar zette op mijn 29 toch een gezond zoontje op de wereld. Ik kreeg 2 jaar geleden een pomp, en voel me daar heel gelukkig bij.

 


 

00:03 Gepost door Babs flamand | Permalink | Commentaren (1) | Tags: volwassenen vertellen |  Facebook |