10-11-08

Ze is nu 14 maanden...lusteloos en wat moeilijk,hopelijk zijn het de tandjes die haar wat parten spelen...

31 december 2007, vandaag de laatste dag van het jaar en vanavond gaan we samen naar de ouders van mijn man Rony om oud naar nieuw te vieren. En ons Brittje blijft er slapen, ze is nu 14 maanden en we willen omwille van haar toch oud naar nieuw gezellig in familiale sfeer vieren. Maar eerst ga ik toch trachten een afspraak te regelen met de kinderarts want Britt is de laatste tijd lusteloos en wat moeilijk en zeurderig. Hopelijk zijn het de tandjes die haar wat parten spelen of broedt er een kinderziekte op haar. Ze drinkt en plast de laatste tijd wel veel en meer maar dat zal daar waarschijnlijk wel mee te maken hebben. Net de kinderartsenpraktijk gebeld en kan er nog nip terecht in het ziekenhuis hier niet ver vandaan om 14u. Beter zo dan komt alles in orde en kunnen we een gezellig oudjaar vieren met een gerust hart.

14 u in het ziekenhuis te Tongeren. We worden ontvangen bij de arts. Ik leg vooral uit dat Britt wat zeurt en lusteloos is. De arts onderzoekt haar en merkt niet echt iets, misschien broedt er iet op haar. Dan vertel ik ook terloops dat ze veel drinkt en plast en steeds meer en meer en de arts wil haar urine onderzoeken maar dat lukt niet zo goed onmiddellijk dus stelt hij voor even naar de pediatrie te gaan om haar daar te laten prikken dan hebben we onmiddellijk resultaat. Ik vraag waarom hij dit wil weten en hij zegt dat hij zeker wil zijn van haar suikerwaarden. Dus ik ga met haar naar boven en ze wordt geprikt, na de biep kijken de verpleegsters mekaar aan en bellen onmiddellijk de arts. Ik vroeg wat er aan de hand was en ze vertelden me dat de tester "HOOG" aangeeft. De verpleegster zegt me dat Britt moet opgenomen worden in het ziekenhuis en dat de arts onmiddellijk komt. Nietsvermoedend en paniekerig spookt er vanalles door mijn hoofd. De arts komt binnen en legt me uit dat Britt in het ziekenhuis moet blijven voor verder bloedonderzoek en dat zijn twijfel bevestigd wordt. Mijn dochter kan suikerziekte hebben maar de bloedresultaten zullen het uitwijzen. Ik zeg hem dat ik totaal niet weet wat deze ziekt inhoudt, maar de uitleg zou ik dan later krijgen.

Ik sla in paniek, Brittje begint te huilen ze weet niet wat er gebeurt en krijgt een infuus.

Ik bel in allerijl naar Rony, leg het hem uit en zeg dat hij moet komen. Hij was nog aan het werk.

We worden naar een kamer gebracht en daar kreeg ik te horen dat Britt, mijn kleine lieve meisje, diabetes type I heeft. In alle spoed worden we met de amulance naar het ziekenhuis te Hasselt gevoerd. Dit ziekenhuis is gespecialiseerd in het behandelen van Diabetes bij kinderen. Daar blijkt dus dat ons Brittje het jongste patientje is. Ze had een bloedsuikerwaarde van 800. Onze wereld stort in, wat gaat er nu gebeuren? Alle vragen spoken er door ons hoofd.

We zijn 2 weken in het ziekenhuis verbleven waar we geschoold werden over deze ongeneeslijke ziekte en hoe we voor onze Britt moeten zorgen. Britt is nog te klein om gecontroleerd te eten dus stappen we onmiddellijk over naar een insulinepomp ipv spuitjes. We zijn nu echte verpleegkundigen geworden. Wie had dat ooit gedacht dat op 2 weken tijd ons leven zo drastisch zou veranderen. Prikken, meten, KH berekenen, alles afwegen, katheter plaatsen, insulinepompje regelen en programmeren,...

Je komt dan thuis en dan begint het pas. Alles komt tegelijk op je af, goed blijven herhalen wat we geleerd hebben, nu staan we er alleen voor en de bezorgdheid natuurlijk als je weet welke risico’s eraan verbonden zijn. Sindsdien slaap ik geen enkele nacht meer rustig.

Nu 11 maanden later, krijg ik de slag van de hamer, alles dringt nu pas echt tot me door en fysiek en psychisch ben je leeg. Want je kind groeit goed en is ondertussen 2 jaar, ze begint nu stilaan te beseffen waarom we zo vaak met haar begaan zijn, en vooral met die naaldjes, enz. Het doet pijn in je hart en dan moet je je tranen bedwingen als je haar bleekjes met hypo op een stoel ziet zitten haar koekje te eten omdat ze zich slecht voelt en aan het bekomen is. Want ze ziet me niet graag huilen(dat heeft ze al enkel malen gezien bij een onbewaakt en moeilijk moment).. dan zegt ze : "niet verdrietig zijn mama, niet wenen mama.."Waarom moet mijn onschuldig kind dit nu overkomen ?? Kon ik het maar van haar overnemen, ze heeft nog zo een mooi en lang leven en toekomst voor haar. Waarom toch ??

Ik weet dat er nog veel voor ons voor de deur staat naarmate ze ouder wordt en hoop dat de wetenschap goed blijft vooruit gaan om snel een oplossing voor deze toch niet te onderschatten ziekte vindt. Want je weet pas wat deze ziekte is en inhoudt als het het zelf meemaakt.

Maar we zullen haar altijd even graag blijven zien en ze is onze ALLES..ons leven. EN vooral ALTIJD er voor haar zijn.

We weten dat we niet alleen zijn in ons geval en dat verzacht de pijn. We moeten er allen doorheen en ik troost me vaak met te denken dat er nog veel ernstigere situaties zijn maar het is en blijft je kind, je eigen vlees en bloed en daar willen we allemaal het beste voor.

Een trotse maar toch nog geëmotioneerde mama.

10:15 Gepost door Babs flamand | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sweet child o mine |  Facebook |

Commentaren

hallo, als ik je verhaal lees denk ik terug aan de dag dat ons verteld werd dat onze dochter diabetes had. Ook wij zijn in het Virga jesse ziekenhuis in behandeling en ook van Tongeren.Naar mate je dochter ouder wordt zal ze begrijpen dat alles wat er met haar gebeurt noodzakelijk is om haar goed te doen voelen .mijn dochter is nu 11 jaar en krijgt 2 spuiten per dag en volgt dansles en turnles (met extra energydrank welliswaar) maar als kind kun je echt je hobby's doen wat je wil.
mag ik jullie verder veel sterkte wensen en jullie zeggen uit eigen ondervinding ,het wordt makkelijker om mee om te gaan want als ouder heb je geen keuze ,je moet verder.
een andere trotse mama uit Tongeren

Gepost door: patsy | 16-11-08

Hallo,

Ik zit hier nu ook met tranen in de ogen. Ons zoontje toen bijna 6 jaar oud, hebben ze opgenomen met een suikerwaarde van 1869. Ze hadden hem in Sint-Truiden behandeld voor een buikgriep en hem op een nacht tijd 4 tot 5 zakken glucose toegediend.
Toppunt was dat ik er nog naar gevraagd had dat het zeker niet zijn suikers waren. Neen, mevrouw daar moet u zich geen zorgen in maken. Hij is alleen heel ernstig uitgedroogd. Dat was het antwoord. Tot ze toch specifiek zijn bloed hebben gecontroleerd. Ja, dan was het duidelijk. Toen storte ook heel mijn wereld in.
En wij hadden er wel aan gedacht omdat mijn mama ook type 1 heeft.
Brecht is toen overgebracht naar het UZ van Leuven met de ambulance, heeft daar 2 dagen op intensieve zorgen gelegen. En dan nog 2 weken op pediatrie. Hij kon niet meer lopen of spreken en dat na 1 nacht in Sint-Trudo. Daar gaan we dus nooit meer.
Ik begrijp je gevoel dat je ineens gebombardeerd bent tot expertdeskundige. Dat is ook zo. Niemand kan weten hoe dit voelt, tenzij je het zelf meegemaakt hebt.
Ik weet dat het moeilijk is om dit te verwerken. Want je wordt er elke dag weer opnieuw mee geconfronteerd.
En je moet verder. Niet alleen voor jezelf maar ook voor je partner. Voor je andere kinderen (als je die hebt).
Je moet ook je positieve ingesteldheid behouden. Op een dag vinden ze wel iets waardoor deze kindjes toch een normaal leven kunnen leiden en eten wat ze willen, en eten wanneer ze willen.
Want daar heb ik het het moeilijkste mee. Om steeds maar te zeggen van 'neen, Brecht! Nu mag je dit niet of dat niet eten'. Zeker nu met de periode van Sinterklaas. Alle andere kindjes eten maar chocola en speculaas. En hij moet er maar op toe zien. Dan breekt mijn hart.
Maar al bij al, ik ben zelf nog niet door mijn verwerkingsproces. Maar ik wens je heel veel sterkte toe met Britt en jou verwerkingsproces. Ook met het omgaan van diabetes.

Groetjes,

Jessica

Gepost door: Jessica Van der Auwera | 08-11-10

De commentaren zijn gesloten.