03-11-08

Diabetes,ook mijn kind!

 

Als er iemand je vraagt om eens je gevoelens en ervaringen neer te pennen  over diabetes bij je kind,lijkt dat misschien gemakkelijk,maar dat is het zeker niet!

Veel mensen zijn zeer weinig op de hoogte van wat diabetes eigenlijk is,en vooral,wat het doet met de persoon zelf,en ook niet te vergeten,met de mensen errond.

 

Het is nu reeds 2 jaar geleden dat er bij mijn jongste dochtertje diabetes werd vastgesteld.

Het moment dat ze dat zeggen tegen jou,dat vergeet je nooit!

Het lijkt wel of je hele wereld op dat moment ineenstort.

Daarna komt er een heleboel op je af,alles wat je moet leren,de handelingen die je steeds maar moet doen bij je kind,katheters steken,prikken.

Al die indrukken heb ik eens allemaal opgeschreven in een brief aan mijn dochtertje.

Deze ga ik hier aan toe voegen...

Diabetes,ook mijn kind!

 

Jirina lieve meid,2 februari 2002 is een dag die eeuwig op mijn netvlies gebrand staat.

Die dag ben jij geboren,mijn meisje,mijn tweede lieve meid.

Net als je zusje een perfect wezentje,steeds opgewekt en zo levenslustig!

Tot die tweede dag die ik nooit zal vergeten;20 september 2006.

Toen kregen we allemaal een serieuze slag in ons gezicht.

Jouw levenslust had de laatste weken veel aan haar glans verloren.

Je vermagerde,maar daar zochten we niet direkt iets achter.

Je dronk veel,maar dachten dat dat kwam door die verschrikkelijke warmte.

Je moest veel plassen,logisch toch,na al dat drinken.

Je had buikpijn ,dus je kreeg een siroopje.

Je was moe en tegendraads en je kreeg te horen dat je niet zo ambetant mocht doen.

Veel symptomen,maar niet direkt een conclusie.

Tot die dag …..dat er me plots iets werd ingegeven.

De conclusie was heel duidelijk,DIABETES TYPE 1

Bam,direkt een paar flitsen door je hoofd.

Wat nu?Dit mag toch niet gebeuren!

Toch niet met mijn kleine meid.

5 jaar moet je nog worden en toch moet je al zo een zwaar kruis met je meedragen.

En dit voor de rest van je leven.

Ik zie je nog voor me,daar in het ziekenhuis.

Verbonden aan allerlei electroden,baxters,maar vooral die bange blik in je ogen.

En tegelijkertijd zo flink zijn,ik was weer even fier op je als toen je was geboren.

Spijtig genoeg zijn dat momenten dat ik liever niet fier zou willen zijn,gewoon omdat dat momenten zijn die er gewoon niet zouden mogen zijn.

Een kind van bijna 5 hoort na te denken over met wat ze vandaag zal spelen,over hoe ze gaat rollebollen en alle andere dingen die een kind doet in een onbezorgde jeugd.

Spijtig genoeg kan jij vanaf de bewuste datum niet meer zeggen

;ik heb een onbezorgde jeugd gehad;

Je zal altijd rekening moeten houden met je ziekte,net als je papa.

Ergens ben ik wel blij dat  je het niet alleen bent die diabetes heeft.

Je papa zal steeds je bondgenoot zijn.

Op dagen dat mama je niet zo goed zal verstaan(die zullen ongetwijfeld volgen,ook al doe ik zo mijn best) zal papa je beter kunnen steunen,omdat hij alles kent.

Hij weet hoe het voelt om een hypo of hyper te hebben.

Ook je zusje zal het meer dan waarschijnlijk af en toe eens lastig hebben,wat niet meer dan normaal is,want ook haar leventje wordt volledig ondersteboven gekeerd.

Maar samen kunnen we alles aan!

We kunnen alleen maar proberen er het beste van te maken.

Stap voor stap zullen we leren van elkaar en in de toekomst zullen we waarschijnlijk over jouw diabetes spreken zoals de normaalste zaak van de wereld.

Maar op dit moment vind ik het verre van de normaalste zaak.

Want het beste woord om te beschrijven  wat ik binnenin voel is WOEDE.

Soms heb ik het gevoel alles aan diggelen te willen slaan,te willen schreeuwen,tieren,mijzelf  de schuld willen geven,mezelf afvragen;bestaat er wel een God?; om dan te beseffen hoe egoistisch dit allemaal wel is.

Niet ik,maar jij moet je verdere leven hiermee verder,en mijn taak is om je zo goed mogelijk te begeleiden.

Niet om te klagen,want dat doe jij ook niet.

Al die keren dat we je prikken,katheters steken en al de rest,we horen je nooit klagen.

Jij bent zo een flinke,ook al zal er een tijd komen dat je opstandig zal worden tegenover je diabetes en alles errond,weet dat we met alle plezier jouw last zouden willen overnemen.

Ik weet dat je leven en dat van ons vanaf nu een serieuze wending zal nemen en we zullen dat ook zo goed mogelijk doen , omdat we aan jouw toekomst moeten denken.

Er zullen steeds obstakels moeten worden overwonnen,maar we zijn vindingrijk en we gaan proberen om jou zo een normaal mogelijke jeugd te bieden.

Weliswaar met een paar beperkingen,maar door die beperkingen zul je misschien andere dingen meer waarderen.

Lieve meid,mama heeft hierover al veel geweend en getobd,daarom dat ik dit allemaal eens heb neergeschreven,gewoon om mijn gevoelens eens te uiten.

Als je later groot bent,kan je dit allemaal eens rustig lezen.

Verder wil ik je het allerbeste wensen en hopen dat je terug mijn opgewekte en levenslustige meid van toen zal zijn!

Ik hou ontzettend veel van jou en je zusje en jullie zijn mijn 2 belangrijkste schatten op de hele wereld!

Vele kussen van jullie fiere mama xxxxxxxxxxx

1 oktober 2006

 

00:01 Gepost door Babs flamand | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sweet child o mine |  Facebook |

Commentaren

Heel herkenbaar, je verhaal. Mijn zoontje was 3 toen hij diabetes kreeg. Hij is nu 4, maar ik heb het er momenteel zo moeilijk mee. Geef mezelf de schuld, had ik maar borstvoeding gegeven. Toen hij een paar weken oud was, een kerngezonde baby, werd hij voor een aantal dagen opgenomen in het ziekenhuis omdat hijsteeds wat bloed bij de ontlasting had. Volgens de arts waren zijn darmen nog niet rijp. En zo gingen we weer naar huis. Achteraf denk ik dat dit het begin is geweest. Zijn darmen konden de kunstmelk niet goed aan en zijn hierdoor kwetsbaar geworden waardoor de ziekte zich heeft kunnen ontwikkelen. Had ik maar .....of als..... Wat zou ik het graag overdoen met de kennis die ik nu heb.

Groetjes Ellen

Gepost door: ellen | 12-11-11

De commentaren zijn gesloten.