02-11-08

Mijn broertje en ik samen op de kinderafdeling...

 

Alles begon met een foldertje in de brievenbus: Cursus babysitten op kinderen met diabetes. Omdat mijn broer en ik haast ieder weekend ergens gingen babysitten besloten we ook deze cursus te volgen.

De cursus begon met opsomming van symptomen. Symptomen die ik ook bij mezelf herkende, al dacht ik dat het niet zo ernstig was, het zou wel toeval zijn. Dorst, iedereen heeft toch wel eens een keer meer dorst. Dat mijn dorst soms wel een extreme proportie aannam wou ik niet inzien.
Moe, och de aankomende examens, het slecht slapen door het vaak naar de wc moeten gaan(een ander symptoom) het had allemaal wel zijn reden. Maar toch niets om zich zorgen om te maken?

De cursus gaf natuurlijk ook een heel klein beetje praktijk en zo mocht iedereen eens de beroemde vingerprik bij zichzelf doen. 294. Het eerste wat ik zei was:oei. Iedereen in paniek. De verpleegster erbij gehaald. Zij dacht dat er iets verkeerd was met het metertje en met een ander metertje deden we de prik nog maar eens over. Weer veel te hoog. Waardoor ook zij in paniek was en vlug de dokteres erbij haalde. Ook zij deed de prik nog eens over, na mijn handen nog eens te wassen, ook die meting was nog steeds te hoog. Ik kreeg het advies om zo vlug mogelijk bij de huisarts een bloedafname te laten doen.
Ervan overtuigt dat ik niets mankeerde veegde ik alles weg als flauwe kul en onbelangrijk. Echter mijn mama was er niet gerust in en na een 3tal weken werd ik meegenomen naar de huisarts voor de bloedafname. De avond erop, ik kwam net terug van school, maar gauw eens even gebeld voor het resultaat: Suikerwaarden waren inderdaad veel te hoog, zo vlug mogelijk een specialist contacteren. Mijn mama dus direct bellen naar het nummer wat ze had meegekregen. Helaas kon ze hem niet meer bereiken.

En nog steeds wou ik niet geloven dat er iets mis was. Ik maakte me nergens druk om en ging gewoon weer naar school. Tot mijn mama mij plots uit de klas kwam halen omdat we direct naar de specialist moesten(ze had ’s ochtends terug liggen bellen tot ze eindelijk de specialist aan de lijn kreeg.) Een klein uurtje later zat ik bij de specialist, die ook opnieuw een vingerprik deed, de bloedresultaten van de huisarts bekeek en me dan meedeelde dat ik diabetes had en opgenomen moest worden. Omdat ik die avond en de volgende ochtend nog een activiteit van mijn jeugdbewegingen had en omdat ik nog niet extreem ziek was mocht ik de dag erop vlak na de middag binnenkomen voor een opname. Wel kreeg ik een hoop materiaal mee. Materiaal waarvan ik eigenlijk niet wist waar het nu voor diende.
Mijn klap heb ik pas op school gekregen(ik wou absoluut terug naar school).

Toen ik ’s avonds weer uit school kwam kreeg ik van mijn mama te horen dat mijn kleinste broertje ook te hoge waarden had(mijn mama had iedereen thuis een keertje geprikt om zeker te zijn.) Dit zei ze ook tegen de specialist toen ik opgenomen werd. Hij dacht dat ze verkeerd had gemeten en deed zelf ook een prik. Helaas was ook bij hem de meting te hoog. De kinderspecialist gebeld( ik was namelijk bij een specialist voor volwassenen hoewel ik ook nog maar net 15 was, mijn broertje was toen net 9) en zo kwamen mijn broertje en ik samen op de kinderafdeling terecht.

Ergens was ik wel blij voor mijn broertje dat ik op hetzelfde moment de diagnose had gekregen als hij. Zo voelde hij zich minder alleen, kon ik hem alles nog eens extra uitleggen en had een voorbeeld om te volgen.
Nu 5 jaar later blijft diabetes een dagelijkse strijd. Een strijd tegen te hoge waarden, evenwicht zoeken tussen bewegen, spuiten, eten, hormonen en bij mijn broertje: puberen. Gelukkig staat de wetenschap niet stil. In die 5 jaar dat ik diabetes heb, weet ik al veel positieve vorderingen die het leven met diabetes vergemakkelijken. Ultra snelle insuline soorten die er voor zorgen dat we ons minder aan vaste tijdstippen, hoeveelheden insuline en eten moeten houden. De pomp die ervoor zorgt dat ik veel preciezer mijn dosissen en mijn bloedglucose kan regelen, nieuwe hippere soorten metertjes en ook het assortiment suikervrije/suikerarme dranken, snoepjes, koekjes. Ik verschil nog amper met mijn leeftijdsgenoten die geen diabetes hebben.

 

23:57 Gepost door Babs flamand | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jongeren met diabetes |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.